Έχει ο Θεός

Μια σκιά είναι απλωμένη στο πρόσωπό σου, μια αδιόρατη ανησυχία. Δεν θέλω να διακόψω τις σκέψεις σου.

Κάθομαι δίπλα σου και καθώς περιμένω, κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Βλέπω τα πουλάκια πάνω στον φράχτη μέσα στο χιόνι.

Κατάλαβα που τριγυρνά η σκέψη σου.

–Τελειώνει το πετρέλαιο; ρωτάω με νόημα.

–Αύριο, απαντάς χωρίς να κουνήσεις τα μάτια σου.

Σιωπή απλώνεται στο δωμάτιο… Νιώθω την ίδια σκιά να απλώνεται και στο δικό μου πρόσωπο.

Ο ήχος της μακράς σιωπής σε ταρακούνησε. Σηκώνεσαι απότομα και μέχρι να ανοίξω τα μάτια μου, σε βλέπω στο ανοιχτό πατάρι. Κατεβαίνεις με φωτεινά μάτια, όλο ελπίδα, και σκουπίζοντας με το μανίκι σου το παλιό κάδρο της γιαγιάς, το κρεμάς με ευλάβεια στον τοίχο.

–Το θυμάσαι; λες με τρεμάμενη φωνή.

“Έχει ο Θεός”, με καλλιτεχνικά γράμματα κεντημένο από τα χέρια της αγαπημένης μου γιαγιάς.

             Σηκώνομαι και με δάκρυα χαράς στα μάτια, σε αγκαλιάζω, αδελφέ μου!

Μελιτίνη

Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Φεβρουάριος 2026