Κουβεντιάζοντας με τον άγιο Εφραίμ

Νύχτα. Ένας έφηβος βρίσκεται στο δωμάτιό του και σκρολάρει στο κινητό.

Πετάγεται μπροστά του μια εικόνα, κι από κάτω:
«5 Μαίου. Αγίου Εφραίμ Νέας Μάκρης».
Η εικόνα τον εντυπωσιάζει. Κρεμασμένος σε ένα δέντρο. Μια φλόγα ζωγραφισμένη στην κοιλιά. Πατάει από περιέργεια και διαβάζει:
«Ο Άγιος έμεινε ορφανός από μικρός. Στα δεκατέσσερά του χρόνια διάλεξε τον δρόμο του μοναχισμού. Το 1424 Τούρκοι μπήκαν στο μοναστήρι, έσφαξαν όλους τους μοναχούς και γλύτωσε αυτός μόνος, που βρισκόταν εκείνη την ώρα σε σπήλαιο έξω από τη Μονή για προσευχή. Επιστρέφοντας, είδε τους αδελφούς του σφαγμένους και θρήνησε γοερά. Αφού τους κήδευσε, παρέμεινε εκεί μόνος. Ένα χρόνο μετά, μπήκαν ξανά οι Τούρκοι. Τον άρπαξαν και τον βασάνιζαν για μήνες. Στις 5 Μαίου 1426, τον κρέμασαν ανάποδα από μια μουριά και διαπέρασαν από την κοιλιά του ένα αναμμένο ξύλο. Έτσι παρέδωσε την ψυχή του στον Χριστό».

Κάτι μέσα του σφίγγεται. Δεν είναι απλώς μια ιστορία. Κοιτάζει ξανά τη μορφή του Αγίου στην οθόνη με συγκίνηση, και χωρίς να το πολυσκεφτεί, του μιλάει…
Δεν ακούμε τα λόγια του. Όμως, ίσως μπορούμε να φανταστούμε τι θα κουβέντιαζε ο Άγιος με έναν έφηβο της εποχής μας.
– Άγιε… στα δεκατέσσερά σου ήσουν σε μοναστήρι, στην ησυχία. Μακριά απ’ τους πειρασμούς του κόσμου. Εγώ εδώ… αντιμέτωπος με ένα σωρό προκλήσεις.
– Όπου κι αν είσαι, θα βρεθείς αντιμέτωπος με πειρασμούς. Αλλά δεν έχεις άδικο. Οι προκλήσεις είναι πάρα πολλές. Ξέρεις όμως κάτι; Κι εσύ μπορείς να βρείς τη δική σου «έρημο».
– Που; Μέσα σ’ αυτό το χάος;
– Ναί. Ακόμα κι εκεί. Η «έρημός» σου μπορεί να είναι πέντε λεπτά ησυχίας. Να αφήσεις στην άκρη το κινητό, να κλείσεις για λίγο τα social και να μείνεις μόνος με τον Θεό.
– Δηλαδή… δεν χρειάζεται να κάνω κάτι μεγάλο;
– Μα αυτό είναι μεγάλο! Γιατί δεν είναι εύκολο να κόψεις για λίγο ό,τι σε τραβάει προς τα κάτω, ό,τι δεν σε αφήνει να βρείς τον εαυτό σου και τον Θεό.
– Ξέρεις… μερικές φορές νιώθω τρομερή μοναξιά. Διάβασα ότι εσύ έμεινες ολομόναχος, όταν σκοτώθηκαν όλοι οι άλλοι μοναχοί. Γιατί δεν έφυγες; Δεν φοβήθηκες;
– Φοβήθηκα. Αλλά δεν άφησα τον φόβο να κυριαρχήσει μέσα μου. Ήξερα πως δεν ήμουν μόνος. Όταν ο άνθρωπος εμπιστεύεται τον Θεό, δεν μένει ποτέ πραγματικά μόνος.
– Και το μαρτύριο; Πως το άντεξες;
– Δεν άντεξα μόνος μου. Δεν ήταν δική μου η δύναμη. Ήταν του Θεού. Όταν Του τη ζητάς, σου τη δίνει!
– Άγιε… εσύ που πέρασες τόσα, μπορείς να μου δώσεις μία συμβουλή;
–Βάλε τον Θεό στη ζωή σου και μην Τον αφήνεις, για τίποτα και για κανέναν. Έτσι θα σε φυλάει, όπως με φύλαγε κι εμένα…
Όχι από τον πόνο αλλά μέσα στον πόνο.
Όχι από τη δυσκολία αλλά μέσα στη δυσκολία.
Και έτσι θα γευτείς κι εσύ μια μέρα τη χαρά του Παραδείσου.

Φιλοθέη

Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Μάϊος 2026