ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (9/1)

Σήμερα 9/1/2016 εορτάζουν:

  • Άγιος Πολύευκτος
  • Όσιος Ευστράτιος ο Θαυματουργός
  • Όσιος Πέτρος Επίσκοπος Σεβαστείας
  • Αγία Αντωνίνα που μαρτύρησε στη Νικομήδεια
  • Άγιος Λαυρέντιος ο Μάρτυρας
  • Μνήμη Μεγάλου Σεισμού
  • Άγιος Φίλιππος Μητροπολίτης Μόσχας και πάσης Ρωσίας
  • Άγιος Αδριανός ηγούμενος Καντουαρίας
  • Άγιος Βριθγουόλντος Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας
  • Όσιος Ιωνάς ο Γέροντας
  • Όσιοι Βασίλειος και Γρηγόριος οι Θαυματουργοί

Ὁ ἅ­γιος μάρ­τυς Πο­λύ­ευ­κτος

9.-Agios-Polyeuktos

Ο ἅ­γιος μάρ­τυς Πο­λύ­ευ­κτος ἔ­ζη­σε στὰ χρό­νια τῶν σκλη­ρῶν δι­ωγ­μῶν τοῦ 3ου αἰ­ῶ­νος στὴν πε­ρι­ο­χὴ τῆς Ἀρ­με­νί­ας. Τὴν ἐ­πο­χὴ ἐ­κεί­νη βα­σί­λευ­αν ὁ Δέ­κιος (249-251) καὶ ὁ Οὐαλερια­νός (251-259).

Ὁ Πο­λύ­ευ­κτος μα­ζὶ μὲ τὸ φί­λο του Νέ­αρ­χο ὑ­πη­ρε­τοῦ­σαν ὡς ἀ­ξι­ω­μα­τι­κοὶ στὸ στρα­τό­πε­δο τῆς 12ης ρω­μα­ϊ­κῆς λε­γε­ώ­νας, ποὺ εἶ­χε τὴν ἕ­δρα της στὴ Με­λι­τη­νή (ση­με­ρι­νὴ πό­λη Μα­λά­τια τῆς Τουρ­κί­ας). Ὁ Νέ­αρ­χος ἦ­ταν φλο­γε­ρὸς χρι­στια­νός. Πι­στὸς ἀ­κό­λου­θος τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ. Τη­ροῦ­σε μὲ ἀ­κρί­βεια τὶς ἐν­το­λὲς τοῦ οὐ­ρα­νί­ου Στρα­τη­γοῦ του καὶ μὲ τὸ ὡ­ραῖ­ο πα­ρά­δειγ­μά του εἵλ­κυ­ε ὅ­λο καὶ πιὸ κον­τὰ στὸν Χρι­στὸ τὴν καρ­διὰ τοῦ φί­λου του Πο­λυ­εύ­κτου, ποὺ ὅ­μως ἀ­κό­μα δὲν εἶ­χε βα­πτι­σθεῖ.

Ἐ­κεῖ­νες τὶς μέ­ρες δη­μο­σι­εύ­τη­κε τὸ ἀ­πει­λη­τι­κὸ δι­ά­ταγ­μα τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα, ποὺ κα­λοῦ­σε ὅ­λους τοὺς στρα­τι­ω­τι­κοὺς νὰ ὁ­μο­λο­γή­σουν δη­μό­σια τὴν πί­στη τους στὰ εἴ­δω­λα καὶ νὰ θυ­σιά­σουν στοὺς θε­οὺς τῶν εἰ­δω­λο­λα­τρῶν. Καὶ ἀ­λί­μο­νο σ’ ἐ­κεί­νους ποὺ θὰ πε­ρι­φρο­νοῦ­σαν τὴν αὐ­το­κρα­το­ρι­κὴ δι­α­τα­γή. Θά­να­τος σκλη­ρὸς τοὺς πε­ρί­με­νε. Ἡ ὥ­ρα εἶ­χε φθά­σει γιὰ νὰ φα­νε­ρω­θεῖ ἡ γνη­σι­ό­τη­τα τῆς ἀ­γά­πης πρὸς τὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στὸ τῶν δύ­ο ἀ­γα­πη­μέ­νων στρα­τι­ω­τι­κῶν φί­λων.

–Μὴ φο­βᾶ­σαι, εἶ­πε στὸ Νέ­αρ­χο ὁ Πο­λύ­ευ­κτος. Δὲν πρό­κει­ται νὰ σ’ ἀ­φή­σω ἀ­πὸ φί­λο. Οὔ­τε θὰ χω­ρι­σθοῦ­με. Τὸν Χρι­στό, ποὺ μοῦ Τὸν δι­δά­σκεις τό­σο ἁ­πα­λὰ καὶ πει­στι­κά, Τὸν ἀ­γα­πῶ ὅ­πως καὶ σύ! Δυ­να­τά. Πί­στε­ψέ με! Τὸν εἶ­δα ἀ­πό­ψε σὲ ὅ­ρα­μα. Τὸν εἶ­δα ποὺ μοῦ ἔ­παιρ­νε τὴ στρα­τι­ω­τι­κὴ στο­λὴ καὶ μ’ ἔν­τυ­νε μὲ μιὰ ἀλ­λι­ώ­τι­κη ὁ­λο­φώ­τει­νη στο­λή. Καὶ δίπλα μου μὲ πε­ρί­με­νε ἕ­να φτε­ρω­τὸ ἄ­λο­γο.­..

Ὅ­ρα­μα ποὺ προ­μή­νυ­ε τὸ με­γα­λεῖ­ο μιᾶς ζω­ῆς (τοῦ Πο­λυ­εύ­κτου), ποὺ προ­σφέ­ρε­ται θυ­σί­α γιὰ τὸ Χρι­στὸ στὸ βω­μὸ τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου. Καὶ με­τὰ πε­τᾶ στὸν οὐ­ρα­νὸ ἐ­λεύ­θε­ρη καὶ δοξα­σμέ­νη!

Οἱ κα­λο­δι­ά­θε­τες ψυ­χὲς δέ­χον­ται ἀ­πο­κα­λύ­ψεις ἀ­πὸ τὸν Θε­ό. Καὶ εἶ­ναι ἕ
­τοι­μες μὲ θαυ­μα­στὴ ἁ­πλό­τη­τα νὰ ὑ­πα­κού­ουν σ’ Αὐ­τόν. Τέ­τοι­α ψυ­χὴ καὶ καρ­διὰ δι­έ­θε­τε ὁ Πο­λύ­ευ­κτος. Εἶχε πλέ­ον μά­θει ὅ­τι τὸ λου­τρὸ τοῦ αἵ­μα­τος τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου ἰ­σο­δυ­να­μεῖ μὲ τὸ λου­τρὸ τοῦ ἁ­γί­ου Βα­πτί­σμα­τος. Καὶ ἀ­δη­μο­νοῦ σε μὲ ἱ­ε­ρὸ πό­θο πό­τε κι αὐ­τὸς νὰ μαρ­τυ­ρή­σει.

Ὁ Νέ­αρ­χος μυ­στι­κὰ προ­σευ­χό­ταν στὸ Θε­ὸ νὰ στη­ρί­ξει τὰ βή­μα­τα τοῦ κα­τη­χου­μέ­νου φί­λου του. Καὶ δο­ξο­λο γοῦ σε τὸν ὕ­ψι­στο Κύ­ριο, ποὺ ἐ­νί­σχυ­ε μὲ πλού­σια χά­ρη τὴ φι­λί­α καὶ τῶν δύ­ο. Χά­ρη ποὺ φαι­νό­ταν σὲ ὅ­σα ζοῦ­σε καὶ ἔ­λε­γε ὁ Πο­λύ­ευ­κτος κεῖ­νες τὶς ὧ­ρες:

–Ὁ νοῦς μου εἶ­ναι προ­ση­λω­μέ­νος στὸν οὐ­ρα­νό. Τά μά­τια μου στραμ­μέ­να σὲ ἕ­να μό­νο πρό­σω­πο: τὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό! Τὴ λαμ­πρό­τη­τά του τὴ νι­ώ­θω στὰ βά­θη τῆς ψυ­χῆς μου. Ἂς προ­χω­ροῦ­με μα­ζί, Νέ­αρ­χε. Ἂς τολ­μή­σου­με νὰ Τὸν ὁ­μο­λο­γή­σου­με μὲ θάρ­ρος.

Μ’ αὐ­τὲς τὶς ἱ­ε­ρὲς σκέ­ψεις οἱ δυ­ὸ φί­λοι ἔ­τρε­ξαν στὸν τό­πο τῆς ὁ­μο­λο­γί­ας. Ἐ­κεῖ ἦ­ταν ἀ­νηρ­τη­μέ­νη καὶ ἡ δι­κτα­το­ρι­κὴ δι­α­τα­γὴ τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα.

–Ὄ­χι! φώ­να­ξε ὁ Πο­λύ­ευ­κτος. Δὲν εἶ­ναι δυ­να­τὸν νὰ ὑ­πο­χρε­ω­νό­μα­στε νὰ πι­στεύ­ου­με καὶ νὰ ὁ­μο­λο­γοῦ­με ἕ­να ψέ­μα. Πι­στεύ­ω στὸν ἀ­λη­θι­νὸ Θε­ό. Εἶ­μαι χρι­στια­νός!

Καὶ ἀ­φοῦ ἀ­πέ­σπα­σε καὶ κα­τέ­βα­σε τὴ δι­α­τα­γὴ τοῦ ἄρ­χον­τα, ἔ­τρε­ξε πρὸς τοὺς ἱ­ε­ρεῖς ποὺ κρα­τοῦ­σαν τὰ εἴ­δω­λα καὶ τὰ συ­νέ­τρι­ψε. Ἀ­μέ­σως τὸν συ­νέ­λα­βαν ὡς ἱ­ε­ρό­συ­λο καὶ τὸν μα­στί­γω­σαν ἀ­νε­λέ­η­τα. Ὁ πε­θε­ρὸς τοῦ μάρ­τυ­ρα Φή­λιξ, ποὺ ἦ­ταν καὶ δι­οι­κη­τὴς τῆς ἐ­παρ­χί­ας, προ­σπά­θη­σε μὲ γλυ­κό­λο­γα νὰ τὸν με­τα­πεί­σει:

–Θυ­μή­σου, παλ­λη­κά­ρι μου, τὴ γυ­ναί­κα σου καὶ τὰ παι­διά σου! Ποῦ ἀ­φή­νεις τέ­τοι­α τι­μη­μέ­νη οἰ­κο­γέ­νεια;

–Ἂς μὲ ἀ­κο­λου­θή­σουν καὶ

αὐ­τοί, ἀ­πάν­τη­σε ὁ Πο­λύ­ευ­κτος.

Ἂς ἔρ­θουν κον­τά μου, ἂν θέ­λουν τὴν εὐ­τυ­χί­α τους. Ἀλ­λι­ῶς θὰ χα­θοῦν μα­ζὶ μὲ τὰ ψεύ­τι­κα εἴ­δω­λα ποὺ προ­τι­μοῦν.

–Ποι­ὸς δαί­μο­νας σὲ ἐ­ξα­πά­τη­σε; τοῦ φώ­να­ξε ἡ γυ­ναί­κα του.

–Κα­νείς! ἀ­πάν­τη­σε ὁ γεν­ναῖ­ος στρα­τι­ω­τι­κός.

Καὶ με­τὰ ἀ­πηύ­θυ­νε ἔκ­κλη­ση ἀ­γά­πης πρὸς τὴ σύ­ζυ­γό του καὶ τῆς ἔ­λε­γε:

–Παυ­λί­να μου! ἔ­λα κον­τά μου.

Πί­στε­ψε καὶ σὺ στὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό. Ἀ­ξί­ζει νὰ θυ­σιά ζεις μιὰ τό­σο μι­κρὴ καὶ πρό­σκαι­ρη ζω­ὴ γιὰ μιὰ αἰ­ω­νι­ό­τη­τα εὐ­τυ­χί­ας μα­ζὶ μὲ τὸν Χρι­στό!

Ὅ­μως ἡ Παυ­λί­να σι­ώ­πη­σε.

Ἔ μει­νε στὴν ἄλ­λη ὄ­χθη, στὴν ὄχθη τῆς ψεύ­τι­κης ζω­ῆς τῆς γῆς.­.. Δὲν θέ­λη­σε νὰ ἀ­κο­λου­θή­σει στὴ δό­ξα τὸ σύ­ζυ­γό της.

Ὅ­λοι πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σαν μὲ ἔκ­πλη­ξη τοὺς δρα­μα­τι­κοὺς δι­α­λό­γους. Φο­βή­θη­καν ὅ­μως οἱ ἐ­χθροὶ τοῦ Χρι­στοῦ μή­πως πι­στέ­ψουν στὸν Κύ­ριο τὰ κα­λο­δι­ά­θε­τα πλή­θη. Ἡ φω­νὴ τοῦ Πο­λυ­εύ­κτου, τοῦ ἀ­ξι­ω­μα­τι­κοῦ τοῦ Ρω­μα­ϊ­κοῦ στρα­τοῦ, δὲν συ­νέ­φε­ρε νὰ ἀ­κού­γε­ται ἄλ­λο. Για­τὶ ἦ­ταν φω­νὴ μιᾶς δυ­να­τῆς ἀ­γά­πης στὸν Χρι­στό, ποὺ ἔ­σβη­νε ὅ­λες τὶς ἄλ­λες τῆς γῆς ἀ­γά­πες. Καὶ πυ­ρο­δο­τοῦ­σε μιὰ ἄλ­λη φλό­γα ποὺ κα­τέ­και­γε τὸ κα­κό.

Γι’ αὐ­τὸ ἡ φω­νὴ αὐ­τὴ σὲ λί­γο δὲν θὰ ἀ­κού­γε­ται ἄλ­λο. Μὲ χα­ρὰ ὁ Μάρ­τυς ἄ­κου­σε τὴν τε­λι­κ
ὴ ἀ­πό­φα­ση ὅ­τι θὰ θα­να­τω­θεῖ μὲ ἀ­πο­κε­φα­λι­σμὸ «διὰ ξί­φους». Στὸν τό­πο τοῦ Μαρτυρίου του ὁ Πο­λύ­ευ­κτος ἀ­φοῦ ἐ­νί­σχυ­σε τοὺς πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους χρι­στια­νοὺς καὶ ὑ­πο­σχέ­θη­κε στὸν Νέ­αρ­χο ὅ­τι θὰ τὸν θυ­μᾶ­ται γιὰ πάν­τα στὸν οὐ­ρα­νὸ καὶ θὰ προ­σεύ­χε­ται γι’ αὐτόν, εἰ­ρη­νι­κὸς ἔ­γει­ρε τὸ κε­φά­λι του στὸ σπα­θὶ τοῦ δη­μί­ου. Ὁ Πο­λύ­ευ­κτος ὁ Στρα­τι­ω­τι­κὸς ἀ­πὸ τὴν τι­μη­μέ­νη 12η ρω­μα­ϊ­κὴ λε­γε­ώ­να με­τε­τέ θη στὸ ἐν­δο­ξό­τε­ρο καὶ ἡ­ρω­ι­κό­τε­ρο τάγμα τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων στὸν Πα­ρά­δει­σο!

Τὰ ἱ­ε­ρὰ Λεί­ψα­να τοῦ Ἁ­γί­ου μὲ δέ­ος τὰ πα­ρέ­λα­βαν οἱ τολ­μη­ρό­τε­ροι ἀ­πὸ τοὺς χρι­στια­νοὺς καὶ τὰ ἐν­τα­φί­α­σαν μὲ εὐ­λά­βεια στὴ Με­λι­τι­νή. Στὴν πε­ρι­ο­χὴ τοῦ Φι­λα­δελ­φί­ου καὶ τοῦ Ταύ­ρου τῆς Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως ἀ­νη­γέρ­θη Να­ὸς πρὸς τι­μὴν τοῦ Ἁ­γί­ου.

Πο­λύ­ευ­κτος!

Μιὰ γεν­ναί­α μαρ­τυ­ρι­κὴ μορ­φὴ τῆς ἀρ­χαί­ας Ἐκ­κλη­σί­ας μὲ φω­νὴ δυ­να­τῆς ὁ­μο­λο­γί­ας καὶ ζω­ὴ κρυ­στάλ­λι­νης παρ­ρη­σί­ας γιὰ τὸν Ἕ­να καὶ Μο­να­δι­κὸ καὶ Πρῶ­το τῆς καρ­διᾶς του ἀγα­πη­μέ­νο Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό! Οὔ­τε τὸ ἐ­πάγ­γελ­μα, οὔ­τε ἡ οἰ­κο­γέ­νεια, οὔ­τε καὶ ἡ ἀ­γά­πη του γι’ αὐ­τὴ τὴ ζω­ή του μπό­ρε­σαν νὰ τὸν ἀ­πο­σπά­σουν ἀ­πὸ τὴν ἀ­γά­πη τοῦ Κυ­ρί­ου! Γι’ αὐ­τὸ καὶ θυ­σι­ά­στη­κε!­.­..

Ἂς δώ­σου­με κι ἐ­μεῖς τὴν πρώ­τη θέ­ση τῆς καρ­διᾶς μας στὸν Χρι­στὸ γιὰ νὰ ἀ­νή­κου­με στοὺς «ἀ­ξί­ους» φί­λους του (Ματθ. ι΄ 37). Μᾶς τὸ ζή­τη­σε ὁ Ἴ­διος.

Καὶ Τοῦ ἀ­ξί­ζει. Καὶ μᾶς συμφέρει. Ἂς τολμήσουμε…

Μοιραστείτε το άρθρο:
Share on email
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on skype
Share on print

Ένα κάθε μέρα

22 Οκτωβρίου 2020

28η Οκτωβρίου 1940 – 80 χρόνια

«Εάν ο Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στις πόρτες της Μόσχας, να συγκρατήσει και να ανατρέψει τον Γερμανικό χείμαρρο, το οφείλει στον Ελληνικό λαό, που καθυστέρησε τις Γερμανικές μεραρχίες».

(Georgy Zhoukov, Στρατάρχης του Σοβιετικού στρατού)

Τεύχος Π.τ.Ν. Αυγούστου - Σεπτεμβρίου 2020

Γίνε και εσύ συνδρομητής !

Πρόσφατες αναρτήσεις

Το συναξάρι της ημέρας

Φιλικές Ιστοσελίδες