Ο Ξενώνας του Σαμψών

Σας έχει τύχει ποτέ να μείνετε για πολλές μέρες σε ένα ξενοδοχείο και να μην πληρώσετε τίποτα; Να σας εξυπηρετεί ο ίδιος ο ξενοδόχος με ιδιαίτερη φροντίδα και αγάπη, χωρίς να τον γνωρίζετε προσωπικά; Να σας προσφέρουν εκεί και ιατρικές υπηρεσίες;
Θα πείτε, δεν υπάρχει τέτοιο ξενοδοχείο. Κι όμως, ένα τέτοιο ξενοδοχείο υπήρχε στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί πήγαιναν φτωχοί, άρρωστοι, ασθενείς με ανίατα νοσήματα και εκείνοι με τους οποίους οι άλλοι γιατροί δεν ήθελαν να ασχοληθούν: λεπροί, τυφλοί και …δαιμονισμένοι. Ήταν ένα ξενοδοχείο – νοσοκομείο ανοιχτό σε όλους. Εκεί η φιλοξενία και η φροντίδα δεν ήταν υποχρέωση αλλά έκφραση αγάπης.
Ξενοδόχος ήταν ένας γιατρός, ο Σαμψών, που αργότερα έγινε και ιερέας. Ένας άγιος άνθρωπος, που αγαπούσε πολύ τον Θεό και τους ανθρώπους. Έμεινε στην ιστορία ως Σαμψών ο ξενοδόχος. Έσκυβε με ευσπλαχνία στον πόνο των άλλων. Πρόσφερε με αγάπη όλες τις απαραίτητες φροντίδες, χωρίς να ζητά αμοιβή, ανταλλάγματα ή αναγνώριση. Παρηγορούσε τους πονεμένους, προσευχόταν γι’ αυτούς και τους τόνωνε στην πίστη. Στο πρόσωπο του καθενός έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό. Στο ίδρυμα αυτό εργάζονταν εξειδικευμένοι γιατροί και μοναχοί.
Στην ανέγερση αυτού του ιδιότυπου ξενοδοχείου λέγεται πως συνέβαλε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός. Κάποτε ασθένησε βαριά. Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα από τους γιατρούς, κάλεσε τον Άγιο να τον θεραπεύσει. Εκείνος ακούμπησε το χέρι του στο άρρωστο μέλος και γιατρεύτηκε στη στιγμή! Θέλοντας να αποφύγει τους επαίνους, έβαλε στη συνέχεια λίγη αλοιφή, ώστε να μην αποδοθεί το θαύμα στις δικές του ικανότητες. Ο αυτοκράτορας, για να τον ευχαριστήσει, του πρόσφερε χρυσάφι. Εκείνος το αρνήθηκε και του συνέστησε να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για την ανέγερση ενός νοσοκομείου, όπου θα έβρισκαν φροντίδα άρρωστοι και φτωχοί .
Λίγο καιρό μετά την οσιακή κοίμηση του Αγίου, ξέσπασε μια φοβερή πυρκαγιά στην Κωνσταντινούπολη, που έφτασε μέχρι τον Ξενώνα. Οι φλόγες απειλούσαν τη σκεπή του. Μάταια οι άνθρωποι πάλευαν να τη σβήσουν, ώσπου κάποιοι είδαν τον Άγιο να περπατά στη σκεπή και να προστάζει τη φωτιά να υποχωρήσει. Το θαύμα έγινε. Ο Άγιος για άλλη μια φορά έδειχνε την αγάπη και τη φροντίδα του στον χώρο της διακονίας του. Το ίδρυμα διατηρήθηκε πολλά χρόνια ακόμα προσφέροντας ανεκτίμητο φιλανθρωπικό έργο.
Ένα τέτοιο ξενοδοχείο – νοσοκομείο λίγοι μπορούν να οραματιστούν κι ακόμη λιγότεροι ίσως να υλοποιήσουν. Όλοι μπορούμε όμως να φτιάξουμε μέσα στην καρδιά μας έναν ξενώνα αγάπης για όλους. Να νοιαζόμαστε για τους συνανθρώπους μας με πραγματικό ενδιαφέρον. Να στεκόμαστε δίπλα τους σε κάθε δυσκολία με ένα λόγο, μια πράξη, μια προσευχή. Η αγάπη πάντα βρίσκει λύσεις που έχουν αντίκτυπο στον Ουρανό.

Ελπίδα

Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Ιούνιος 2026