«Ανάσταση ‘ναι. Κι η ψυχή/ δε νιώθει τώρα μοναχή/ καθώς εχτές και πρώτα./ Κάποιος βαδίζει στο πλευρό,/ της απαλαίνει το σταυρό,/ σπογγίζει τον ιδρώτα».