Δεν άντεξε η καρδιά του…
ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μετά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και τη Γερμανική Κατοχή, ακολούθησε ο Εμφύλιος πόλεμος, που έληξε με τις μάχες στον Γράμμο και στο Βίτσι. Όταν έληξαν οι μάχες, Αύγουστο του 1949, οι επιζήσαντες στρατιώτες πήραν εντολή να επιστρέψουν στη βάση τους. Ανάμεσά τους είναι και ο Λευτέρης από τη Μύκονο.
Κατάκοπος, ταλαιπωρημένος, αποκαμωμένος, σέρνοντας σχεδόν τα πόδια του, παίρνει τον δρόμο του γυρισμού. Καθώς προχωρεί, ανάμεσα σε δέντρα και θάμνους ακούει βογγητά. Πλησιάζει προσεκτικά. Ποιος να ‘ναι; Σε τι κατάσταση να ‘ναι;
Αδελφός είναι, Κρητικός, όπως του λέει.
Κάνει προσπάθεια να τον ακούσει, αλλά δεν μπορεί. Πονάει πολύ.
«Άφησέ με εμένα», του λέει ο Κρητικός, «εγώ είμαι χαμένος. Κοίταξε να σωθείς εσύ».
Ο Λευτέρης τον περιεργάζεται. Το τραύμα του είναι στη μέση. Είναι πολύ δύσκολη η μετακίνησή του. Η λογική του λέει ότι είναι κάτι αδύνατο και επικίνδυνο. Η καρδιά του όμως τον πονάει. Δεν αντέχει να τον εγκαταλείψει.
Το αποφάσισε. Θα βάλει τα δυνατά του, κι ο Θεός βοηθός!
Με πολλή δυσκολία τον σήκωσε στην πλάτη του, και με αφάνταστες δυσκολίες περπατώντας, παραπατώντας σε κακοτράχαλα μονοπάτια, τον μετέφερε στη μονάδα τους. Δεν ξέρουμε πόσες ώρες βάσταξε το μικρό «μαρτύριο» του Λευτέρη.
Ο αξιωματικός δεν το πίστευε. Στην αρχή τον επέπληξε, γιατί ήταν πολύ επικίνδυνο και για τους δυό αυτό που έκανε. Πολύ γρήγορα μετέφεραν τον Κρητικό στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων. Τα ίχνη του χάθηκαν.
Πέρασαν περίπου πενήντα χρόνια. Ο Λευτέρης συχνά σκεφτόταν τον Κρητικό. Τι να έγινε; Άραγε σώθηκε; Παρακαλούσε τον Θεό να τον έχει καλά και κάποτε να τον ανταμώσει.
Το 2005 ο Λευτέρης νοσηλεύεται στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο των Αθηνών βαριά ασθενής.
Κάποια στιγμή, σε επίσκεψη γιατρών, ακούει το επίθετο του φίλου του του Κρητικού. Το έχει ένας από τους γιατρούς.
«Γιατρέ», του λέει, «να σε ρωτήσω κάτι;».
«Βεβαίως. Να τελειώσω το επισκεπτήριο και θα έρθω».
Σε λίγο τα είπανε με τον γιατρό. Του διηγήθηκε το περιστατικό με τον τραυματισμένο Κρητικό.
«Μήπως ξέρεις κάτι;», τον ρώτησε.
«Θα τα πούμε σε λίγο», απάντησε ο γιατρός.
Σε λίγο άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο γιατρός με έναν ασθενή του διπλανού θαλάμου. Τον οδήγησε κοντά στον Λευτέρη και του είπε:
«Πατέρα, ήθελες να γνωρίσεις τον σωτήρα σου… Λοιπόν, είναι αυτός ο ασθενής, που με κίνδυνο της ζωής του σε έσωσε!».
Οι δυό φίλοι κοιτάχτηκαν, αναγνωρίστηκαν και αγκαλιάστηκαν κλαίγοντας από συγκίνηση, από χαρά, από ευγνωμοσύνη.
Δεν ξέρουμε πόση ώρα κράτησε η συνάντηση.

Δεν άντεξε η καρδιά του…

Ξέρουμε πως η καρδιά του Λευτέρη δεν άντεξε. Μετά από δυό μέρες ταξίδεψε για την αιωνιότητα.

Μανουσάκι

Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Οκτώβριος 2026