ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Σήμερα 3/1/2016 εορτάζουν:

  • Ὁ Προφήτης Μαλαχίας
  • Ὁ Ἅγιος Γόρδιος
  • Ὁ Ὅσιος Πέτρος ὁ σημειοφόρος ὁ ἐν Ἁγίῳ Ζαχαρίᾳ Ἀτρώας
  • Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Μήτηρ καὶ τὰ δυὸ Τέκνα
  • Ὁ Ὅσιος Ἀκάκιος ὁ Θαυματουργός
  • Ἡ Ἁγία Θωμαΐς ἡ θαυ­μα­τουρ­γὸς ἐκ Λέ­σβου 
  • Ἡ Ἁγία Γενεβιέβη τῶν Παρισίων

 

Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ 

ἡ θαυ­μα­τουρ­γὸς ἐκ Λέ­σβου 

3.-Agia-Thomais

Η ὁ­σί­α Θω­μα­ῒς γεν­νή­θη­κε στὶς ἀρ­χὲς τοῦ Ι΄ αἰ­ῶ­νος (910-913) στὴν ἁ­γι­ο­τό­κο Λέ­σβο (Μυ­τι­λή­νη) ἀ­πὸ πλου­σί­ους καὶ εὐ­σε­βεῖς γο­νεῖς, τὸν Μι­χα­ὴλ καὶ τὴν Κα­λή. Ἦ­ταν καρ­πὸς θερ­μῶν προ­σευ­χῶν τῶν γο­νέ­ων της πρὸς τὴν ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κο νὰ ἀ­πο­κτή­σουν παι­δί, δι­ό­τι ἦ­σαν ἄ­τε­κνοι. Στὴ Μυ­τι­λή­νη ἡ Ἁ­γί­α ἔ­ζη­σε τὰ 25 πρῶ­τα χρό­νια τῆς ζω­ῆς της. Καὶ τὰ ὑ­πό­λοι­πα στὴν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη, στὴν πε­ρι­ο­χὴ τῆς Χαλ­κη­δό­νος.

 

Ἕ­νας ἦ­ταν ὁ πό­θος τῆς Ἁ­γί­ας: νὰ κο­σμεῖ τὴν ψυ­χή της μὲ τὴν θε­ο­σέ­βεια καὶ τὶς ἀ­ρε­τὲς τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Σὲ ἡ­λι­κί­α 24 ἐ­τῶν πι­ε­ζο­μέ­νη ἀ­πὸ τοὺς γο­νεῖς της – καὶ ἐ­νῶ ἡ ἴ­δια πο­θοῦ­σε πο­λὺ τὸν δρό­μο τῆς ἀ­φι­ε­ρώ­σε­ως πρὸς τὸν Κύ­ριο – ­νυμ­φεύ­θηκε. Δυ­στυ­χῶς ὅ­μως ὁ σύ­ζυ­γός της Στέ­φα­νος ἦ­ταν σκλη­ρός. Τῆς φερόταν μὲ βι­αι­ό­τη­τα. Πολ­λὲς φο­ρὲς τὴν ­τα­πεί­νω­νε. Καὶ ἡ Ἁ­γί­α ἀν­τέ­τασ­σε στὴ βάρ­βα­ρη συμ­πε­ρι­φο­ρά του ὑ­πο­μο­νή, πρα­ό­τη­τα καὶ βα­θειὰ ἀ­νε­ξι­κα­κί­α. Βλέ­πον­τας τὶς πλη­γὲς ἀ­πὸ τὰ κτυ­πή­μα­τα ποὺ τῆς προ­ξε­νοῦ­σε ὁ σύ­ζυ­γός της δο­ξο­λο­γοῦ­σε τὸν Κύ­ριο ποὺ τὴν ἀ­ξί­ω­νε ἑ­νὸς τό­σο σκλη­ροῦ σταυ­ροῦ, ἀ­πὸ τὸν ὁ­ποῖ­ο μπο­ροῦ­σε πλοῦ­το ἀ­ρε­τῶν νὰ καλ­λι­ερ­γή­σει. Μὲ τὴν ἀ­γά­πη της προ­σπα­θοῦ­σε νὰ κα­τευ­νά­ζει τὶς ἐ­κρή­ξεις τοῦ συ­ζύ­γου της. Καὶ πο­τὲ δὲν πα­ρε­πο­νεῖ­το.

Ἀρ­κε­τὲς φο­ρὲς ἡ Ἁ­γί­α περ­νοῦ­σε τὴ νύ­κτα της προ­σευ­χο­μέ­νη μέ­σα στὸν ἱ­ε­ρὸ Να­ὸ τῶν Βλα­χερ­νῶν. Καὶ ἀν­τλοῦ­σε ἀ­πὸ τὴν ἐ­πι­κοι­νω­νί­α της μὲ τὸν Θε­ὸ δύ­να­μι γιὰ τὸν ἀ­γῶ­να τῆς ἡ­μέ­ρας. Προ­σευχόταν ὄ­χι μό­νο γιὰ τὰ δι­κά της θέ­μα­τα ἀλ­λὰ καὶ γιὰ ὅ­λο τὸν κό­σμο. Ἀγ­κά­λια­ζε μὲ τὴν προ­σευ­χή της ὅ­λους τοὺς πο­νε­μέ­νους καὶ ὅ­λους ὅ­σους ­σή­κω­ναν πει­ρα­σμούς. Ἐ­πει­δὴ δὲ ἤ­ξε­ρε ἡ Ἁ­γί­α ἀ­πὸ πό­νο, κα­τα­νο­οῦ­σε τοὺς δυ­στυ­χεῖς καὶ ἔ­πα­σχε μα­ζί τους. Δὲν ἔ­με­νε ὅ­μως στοὺς στο­χα­σμούς. Τὴν ἀ­γά­πη της τὴν ἔ­δει­χνε καὶ ἔμ­πρα­κτα. Ἡ ζω­ή της ἦ­ταν μιὰ δια­ρκὴς θυ­σί­α καὶ δι­α­κο­νί­α πρὸς τοὺς πά­σχον­τας πτω­χοὺς καὶ ἀ­σθε­νεῖς. Ὅ­λους τοὺς ἐ­νί­σχυ­ε καὶ τοὺς πα­ρη­γο­ροῦ­σε. Πα­ρη­γο­ροῦ­σε τοὺς πεν­θοῦν­τας μὲ λό­γους ἐλ­πί­δος καὶ πί­στε­ως στὴν Ἀ­νά­στα­ση. Ἰ­δι­αί­τε­ρα ὅ­μως συμ­πα­θὴς ἦ­ταν πρὸς τοὺς ἀν­θρώ­πους ποὺ πα­ρέ­συ­ρε ἡ ἁ­μαρ­τί­α καὶ πε­ρισ­σό­τε­ρο πρὸς τὶς ἀ­πο­στα­τη­μέ­νες γυ­ναῖ­κες. Γι’ αὐ­τὲς ἡ Ἁ­γί­α ἦ­ταν σω­σί­βιο σω­τη­ρί­ας. Για­τὶ μὲ τὸν στορ­γι­κὸ καὶ ἀ­φυ­πνι­στι­κό της λό­γο τὶς ὡ­δη­γοῦ­σε στὴ με­τά­νοι­α καὶ στὸ λι­μά­νι τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, στὴν ἀγ­κά­λη τοῦ στορ­γι­κοῦ Πα­τέ­ρα καὶ Θε­οῦ μας.

Ἦ­ταν πραγ­μα­τι­κὰ ἡ Ἁ­γί­α ἕ­νας ἄν­θρω­πος τοῦ Θε­οῦ μὲ πλού­σια ἀ­ρε­τὴ καὶ εὐ­σέ­βεια. Εἶ­χε προ­σα­να­το­λί­σει τὸ βλέμ­μα της στὴ Βα­σι­λεί­α τῶν οὐ­ρα­νῶν καὶ ἐ­φήρ­μο­ζε μὲ ἀ­κρί­βεια τὶς ἐ­πι­τα­γὲς τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου, χω­ρὶς νὰ δι­α­μαρ­τύ­ρε­ται γιὰ τὶς δυ­σκο­λί­ες καὶ τὰ προ­βλή­μα­τά της.

Γιὰ τὸ ἦ­θος της αὐ­τὸ καὶ τὴν ὁ­σι­ό­τη­τά της τὴν τι­μοῦ­σε πο­λὺ ὁ κό­σμος, τὴν ἀ­νε­γνώ­ρι­ζε ὡς ἅ­γιο ἄν­θρω­πο, ἀ­φοῦ μά­λι­στα οἱ προ­σευ­χές της θαυ­μα­τουρ­γοῦ­σαν. Πολ­λοὶ ἀ­σθε­νεῖς μὲ τὴν δύ­να­μη τῆς προ­σευ­χῆς της θε­ρα­πεύ­θη­καν.

Σύν­το­μα ἡ ὁ­σί­α Θω­μα­ῒς ὁ­λο­κλή­ρω­σε τὸν ἀ­γῶ­να τῆς πνευ­μα­τι­κῆς της ζω­ῆς. Ὁ Κύ­ριος τῆς ζω­ῆς καὶ τοῦ θα­νά­του ἔ­κρι­νε ὅ­τι ἔ­πρε­πε νὰ ἀ­φή­σει τὰ ἐγ­κό­σμια καὶ νὰ ἀ­πέλ­θει στὰ σκη­νώ­μα­τα τοῦ οὐ­ρα­νοῦ χα­ρί­ζον­τάς της «στέ­φα­νο ἀ­θα­να­σί­ας». Ἔ­τσι σὲ μι­κρὴ σχε­τι­κὰ ἡ­λι­κί­α, 38 χρο­νῶν, ὁ­σια­κὰ καὶ εἰ­ρη­νι­κὰ ἐ­κοι­μή­θη· ἀ­φοῦ ἐκ­πλή­ρω­σε τὸ χρέ­ος τῆς ἀ­γά­πης καὶ ἄ­φη­σε πα­ρά­δειγ­μα ἀ­γογ­γύ­στου ὑ­πο­μο­νῆς ση­κώ­νον­τας ἐ­πὶ 13 χρό­νια τὸν βα­ρὺ σταυ­ρὸ τοῦ δυ­στρό­που συ­ζύ­γου της, ἀλ­λὰ καὶ ἀ­φοῦ ὑ­πη­ρέ­τη­σε τὸν Κύ­ριο στὸ πρό­σω­πο τῶν πτω­χῶν καὶ τῶν πο­νε­μέ­νων.

Ἡ τα­φή της ἔ­γι­νε στὴν γυ­ναι­κεί­α Ἱ­ε­ρὰ Μο­νή – ὅ­που εἶ­χε γί­νει ἡ­γου­μέ­νη ἡ μη­τέ­ρα της – καὶ ὀ­νο­μα­ζό­ταν «τὰ μι­κρὰ Ρω­μαί­ου» ἢ «τὰ Ρω­μαί­ου» στὴν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη καὶ βρισκόταν κτι­σμέ­νη στὸν ἕ­βδο­μο λό­φο τῆς Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως με­τα­ξὺ τῶν πυ­λῶν τοῦ Πο­λυ­αν­δρί­ου καὶ τῆς Ση­λυ­βρί­ας.

Σα­ράν­τα ἡ­μέ­ρες με­τὰ τὴν τα­φή της ἔ­γι­νε ἡ ἀ­να­κο­μι­δὴ τοῦ ἱ­ε­ροῦ της Λει­ψά­νου καὶ το­πο­θε­τή­θη­κε σὲ πο­λυ­τε­λῆ λάρ­να­κα μέ­σα στὸ Κα­θο­λι­κὸ τῆς Μο­νῆς. Ἔ­χου­με μάλιστα τή μαρ­τυ­ρί­α ὅ­τι φαί­νον­ταν στὰ «ἀ­θλη­τι­κά της χέ­ρια τὰ οἰ­δή­μα­τα» ἀ­πὸ τὰ κτυ­πή­μα­τα τοῦ συ­ζύ­γου της. Ἡ μνή­μη της τελοῦνταν πα­νη­γυ­ρι­κὰ στὴν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη κά­θε πρώ­τη Ἰ­α­νου­α­ρί­ου μέ­χρι τὸν 10ο αἰ­ῶ­να. Με­τὰ ὅ­μως με­τε­τέ­θη ἡ μνή­μη της στὶς 3 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου, γιὰ νὰ ἑ­ορ­τά­ζε­ται μὲ πε­ρισ­σό­τε­ρη λαμ­πρό­τη­τα, ἐ­πει­δὴ συ­νέ­πι­πτε μὲ τὴν Δε­σπο­τι­κὴ ἑ­ορ­τὴ τῆς Πε­ρι­το­μῆς τοῦ Κυ­ρί­ου καὶ τὴν μνή­μη τοῦ Με­γά­λου Βα­σι­λεί­ου.

Ἡ Ὁ­σί­α καὶ με­τὰ τὸν θά­να­τό της ἐ­πι­τε­λοῦ­σε θαύ­μα­τα. Ὁ τά­φος της ἔ­γι­νε με­γά­λο προ­σκύ­νη­μα. Καὶ ἐ­κεῖ οἱ πι­στοὶ ἐ­να­πέ­θε­ταν τὶς ἀ­γω­νί­ες καὶ τὰ προ­βλή­μα­τά τους. Ἐ­κεῖ λέ­γε­ται ὅ­τι ἔ­φθα­σε κά­πο­τε καὶ ὁ σύ­ζυ­γός της κυ­ρι­ευ­μέ­νος ἀ­πὸ πο­νη­ρὸ πνεῦ­μα. Καὶ ζη­τῶν­τας χά­ρι καὶ ἔ­λε­ος ἀ­πὸ τὴν ὁ­σί­α σύ­ζυ­γό του λυ­τρώ­θη­κε ἀ­πὸ τὰ δαι­μό­νια.

Δί­και­α ἡ Ἁ­γί­α μας ὀ­νο­μά­σθη­κε «προ­στά­τις τοῦ συ­ζυ­γι­κοῦ βί­ου καὶ συμ­φι­λι­ώ­τρια τῶν συ­ζύ­γων». Σὲ μιὰ ἐ­πο­χὴ ὅ­που ὁ θε­σμὸς τῆς οἰ­κο­γε­νεί­ας δι­έρ­χε­ται κρί­ση καὶ οἱ ἄν­θρω­ποι εἶ­ναι ἕ­τοι­μοι μὲ τὴν πα­ρα­μι­κρὴ ἀ­φορ­μὴ νὰ δι­α­λύ­σουν τὸν ἅ­γιο δε­σμὸ τοῦ γά­μου, ἡ ἁ­γί­α Θω­μα­ῒς ἔρ­χε­ται νὰ μᾶς δι­δά­ξει τὸ με­γά­λο μά­θη­μα τῆς ἀ­νε­ξι­κα­κί­ας καὶ τῆς ὑ­πο­μο­νῆς.

Ἡ εὐ­γέ­νεια, ἡ κα­λω­σύ­νη καὶ ἡ ἀ­νε­κτι­κό­της τοῦ (τῆς) συ­ζύ­γου πρὸς τήν (τόν) σύ­ζυ­γο γί­νον­ται κυ­μα­το­θραύ­στης ποὺ δι­α­λύ­ει ὅ­λα τὰ κύ­μα­τα τῶν δύ­σκο­λων στιγ­μῶν. Ὅ­ποι­ος ὑ­πο­χω­ρεῖ πρῶ­τος – γιά χά­ρη τοῦ Κυ­ρί­ου – εἶ­ναι καὶ ὁ νι­κη­τής. Καὶ ἡ ἀ­γά­πη πάν­τα νι­κᾶ! Λοι­πὸν «ἀ­νε­χό­με­νοι ἀλ­λή­λων ἐν ἀ­γά­πῃ» πάν­τα θὰ κερ­δί­ζου­με τοὺς ἄλ­λους. Καὶ ἡ εἰ­ρή­νη τοῦ Χρι­στοῦ θὰ βα­σι­λεύ­ει στὰ σπί­τια μας.

Κά­θι­σμα Β΄ Στι­χο­λο­γί­ας Ὄρ­θρου

«Ἀν­δρεί­ως ἔ­φε­ρες τὰς τοῦ συ­ζύ­γου σου πλη­γὰς καὶ μώ­λω­πας καὶ πι­κρὰ σκώμ­μα­τα,

ἐν ἀ­πη­νεί­ᾳ χα­λε­πῇ καὶ γνώ­μῃ θη­ρι­ο­τρό­πῳ, Θω­μα­ῒς παν­θαύ­μα­στε…

διὸ καὶ θαυ­μα­στῶς ἐ­δο­ξά­σθης πα­ρὰ Χρι­στοῦ τοῦ στε­φο­δό­του»

 

 

 

«Ἀ­πό τό πε­ρι­ο­δι­κό «Ο ΣΩΤΗΡ»

 

 

 

Μοιραστείτε το άρθρο:
Share on email
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on skype
Share on print

Ένα κάθε μέρα

24 Οκτωβρίου 2020

28η Οκτωβρίου 1940 – 80 χρόνια

«Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η Ελλάς ανέτρεψε το σύνολο των σχεδίων της Γερμανίας, εξαναγκάσασα αυτήν να αναβάλει για έξι εβδομάδες την επίθεση κατά της Ρωσίας».

(Harold Alexander, Βρετανός Στρατάρχης)

Τεύχος Π.τ.Ν. Αυγούστου - Σεπτεμβρίου 2020

Γίνε και εσύ συνδρομητής !

Πρόσφατες αναρτήσεις

Το συναξάρι της ημέρας

Φιλικές Ιστοσελίδες