Η Παναγία η Αρβανίτισσα σώζει τον μικρό Σωτήρη

     Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία του γιου μου, διότι θέλω να μάθει όλος ο κόσμος πως η Παναγία η Αρβανίτισσα τον έσωσε.

     Ήταν Αύγουστος του 2018, όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος. Ένα βράδυ είδα στον ύπνο μου την εικόνα μιας λυγερόκορμης κοπέλας με παραδοσιακή φορεσιά. Ρώτησα τότε ποια είναι αυτή η κοπέλα και μια φωνή μου είπε πως είναι η Αρβανίτισσα και πως έχει έρθει να μου πει κάτι σημαντικό. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται μπροστά μου μια γριούλα που την έλουζε το φως. Δεν μπορούσα να διακρίνω το πρόσωπό της. Ήρθε, με αγκάλιασε και ήταν σαν να με κρατούσε το σύμπαν ολόκληρο. Μου είπε πως θα γεννήσω ένα γιο, όπως κι εκείνη. Να μη φοβάμαι, γιατί όλα θα πάνε καλά κι εκείνη θα είναι δίπλα μου. Ξύπνησα τρομαγμένη, σίγουρη πως είχα δει την Παναγία. Αργότερα μέσα στη μέρα μίλησα με την κουμπάρα μου, η οποία διαμένει στη Χίο. Μου είπε πως υπάρχει Παναγία Αρβανίτισσα στις Καρυές Χίου. Εγώ τότε ούτε που την είχα ακουστά. Τον Απρίλιο του 2019 φέρνω στον κόσμο ένα υγιέστατο φαινομενικά μωρό. Λίγες μέρες αργότερα πήγαμε σπίτι κι εκεί άρχισαν τα πρώτα προβλήματα… Το μωρό μου έκανε συνεχώς αναγωγές. Στην αρχή νομίζαμε ότι έφταιγε το γάλα μου. Πηγαίναμε στη γιατρό, όμως κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι έχει το μωρό. Όλοι έβλεπαν ότι το μωρό ήταν μια χαρά ακόμη και η γιατρός. Όμως, εμένα μέσα μου κάτι με έτρωγε. Ξενυχτούσα κάθε βράδυ δίπλα στην κούνια του κλαίγοντας… ουρλιάζοντας σε όλους πως το μωρό δεν είναι καλά. Ο περίγυρός μου νόμιζε πως είχα επιλόχειο κατάθλιψη, πως έβλεπα πράγματα που δεν υπήρχαν. Ένιωθα μόνη, αβοήθητη. Μόνη μου παρηγοριά ήταν το όνειρο που είχα δει με την Παναγία μας. Ξημέρωνε Μ. Δευτέρα, το μωρό μου μόλις 20 ημερών. Όλη νύχτα έκλαιγα, κάτι μέσα μου μου φώναζε να αρπάξω το μωρό και να το πάω στο Νοσοκομείο. Λέω στον σύζυγό μου: «Ηλία, σήμερα θα πάμε το παιδί ξανά στη γιατρό. Αν μας πει πως όλα είναι καλά, θα το πάμε στο Νοσοκομείο. Απόψε σπίτι δεν γυρίζουμε». Ο άντρας μου άρχισε να με λέει υπερβολική… πως εγώ είμαι αυτή που χρειάζομαι γιατρό κι όχι το μωρό! Εγώ όμως δεν άκουσα κανένα. Πήρα το μωρό και πήγα στη γιατρό. Όταν το εξέτασε, μου είπε πως όλα είναι καλά, αλλά μόλις ακούμπησε το στηθοσκόπιο στο μικρό του στήθος, όλα πάγωσαν. Μου λέει: «Όλγα, το παιδί σου έχει τρομερή ταχυκαρδία. ΤΟΣΟ πολύ, που δεν μπορώ καν να πάρω σφυγμό. Τρέξτε στο Νοσοκομείο, ίσα που προλαβαίνετε, το παιδί πάει για ανακοπή». Δεν θυμάμαι πώς φτάσαμε στο Νοσοκομείο. Όλοι οι γιατροί και οι νοσοκόμες μαζεμένοι στην πόρτα μάς περίμεναν. Μας περίμεναν, για να σώσουν το παιδί μας. Μόλις τον βάλανε στα μόνιτορ, είδαμε πως το παιδί είχε 300 bpm και 75spo. Το παιδί έφευγε… Προσπαθούσαν επί μισή ώρα να τον ανατάξουν. Τελικά το παιδί μας επανήλθε, η καρδούλα του άντεξε! Είχε παροξυσμική υπερκοιλιακή ταχυκαρδία λόγω παραπληρωματικού δεματίου. Μια ανωμαλία στην καρδιά, η οποία είναι ασυμπτωματική σε τόσο μικρές ηλικίες και θεωρείται νούμερο ένα λόγος του λεγόμενου Συνδρόμου Αιφνίδιου Νεογνικού Θανάτου. Ο παιδίατρος μού είπε: «Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που σας έφερε σήμερα εδώ, αλλά το παιδί σου δεν θα άντεχε. Ήταν θέμα ωρών να κάνει ανακοπή και να το βρείτε νεκρό στην κούνια». Εκεί λύγισα. Εκεί ένιωσα τόσο μικρή… τόσο ανάξια μπροστά στη Χάρη Της… Μου έσωσε το παιδί. Το πήρε στα χέρια της και το έσωσε. Όταν μετά από λίγα χρόνια πήγα να προσκυνήσω την εικόνα της στη Χίο, ανακάλυψα πως ο ναός όπου φυλάσσεται η θαυματουργή Της εικόνα ονομάζεται «Αναλήψεως του Σωτήρος», όπως ονομάζεται και το παιδί μου (του είχαμε δώσει το όνομα του πεθερού μου).

    Όλα αυτά θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας, για να μάθουν όλοι πόσο ζωντανή είναι η πίστη μας. Είναι εδώ και μας μιλάει κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή. Αρκεί να ανοίξουμε την ψυχή μας και την καρδιά μας και να την ακούσουμε. Δεν είμαστε μόνοι. Υπάρχει κάτι άλλο, πολύ μεγαλύτερο από εμάς, και αυτό είναι η πίστη μας.

    Το παιδί μου πλέον χαίρει άκρας υγείας. Το παιδί μου, που δεν είναι δικό μου αλλά δικό Της…

Όλγα Χαραλάμπου