Με τη μία στο… μηδέν

Αληθινό περιστατικό

Μόλις είχαν ανακοινωθεί τα αποτελέσματα του μεγάλου διαγωνισμού που είχε διοργανώσει το σχολείο. Κάθε τμήμα είχε λάβει μέρος σε τρεις διαφορετικές δράσεις.

Χειροκροτήματα και επευφημίες γέμισαν το αμφιθέατρο για τους νικητές.

Το Α1 όμως… τελευταίο στις δύο από τις τρεις δράσεις και λίγο πριν από το τέλος στην τρίτη.

Ανέβηκα στην τάξη με μια μικρή ανησυχία: πως να παρηγορήσω τους μαθητές μου τώρα… Όσο για μάθημα, ούτε λόγος!
Μπήκαν στην τάξη με θόρυβο, ξαναμμένοι.
–Κυρία, γιατί βγήκαμε τελευταίοι;
–Τελικά δεν είμαστε καλοί σε τίποτα;
–Μα είχαμε συνεργαστεί και περάσαμε ωραία!
–Μας αδίκησαν…

Η απογοήτευση είχε απλωθεί παντού. Κι εκεί που προσπαθούσα να τους ησυχάσω και ταυτόχρονα κάτι να σκεφτώ, κάτι να πω να αλλάξει λίγο το κλίμα, σηκώνει το χέρι του ο Νικόλας.
–Κυρία, να σας πω κάτι; Εμείς φτάσαμε κατευθείαν στο μηδέν!
Για λίγα δευτερόλεπτα επεκράτησε σιωπή, καθώς προσπαθούσαμε όλοι να καταλάβουμε τι είπε. Και εξήγησε:
–Μα ο άγιος Παίσιος δεν το έλεγε αυτό; Ότι πρέπει να φτάσουμε στο μηδέν; Ε, εμείς το πετύχαμε με τη μία!

Γέλασα με την καρδιά μου. Μαζί μου και τα λίγα παιδιά που κατάλαβαν τι έλεγε. Οι άλλοι όμως έμειναν να μας κοιτάνε παραξενεμένοι. Οπότε το πήρα από την αρχή:

–Ο άγιος Παίσιος έλεγε πως όταν εκτοξεύεται ένας πύραυλος, δεν ξεκινούν να μετρούν από το μηδέν για να πάνε στο δέκα. Μετράνε αντίστροφα. 10… 9… 8…, μέχρι να φτάσουν στο «μηδέν». Και τότε γίνεται η εκτόξευση! Δηλαδή το μηδέν δεν σημαίνει «χάσαμε». Σημαίνει κάτι σαν να… «είμαστε έτοιμοι!».

Και κάπως έτσι το «είμαστε τελευταίοι» άρχισε να ακούγεται λίγο διαφορετικό. Όχι σαν ταμπέλα αλλά σαν στάση. Κι έτσι πήρα θάρρος και είπα δύο λόγια παραπάνω:

–Ξέρετε, αυτός ο λόγος του αγίου Παισίου είναι πολύ πιο βαθύς απ’ όσο φαίνεται. Μας θυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν είναι το να είμαστε πάντα τέλειοι, αλλά το να παραδεχτούμε ότι δεν θα είμαστε πάντα πρώτοι. Αυτό μας οδηγεί στην ταπείνωση. Σε αυτό το «μηδέν» δηλαδή, που μας σπρώχνει να ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού, ο Οποίος όλα τα μπορεί. Και τότε… γίνεται η «εκτόξευση»! Τότε αρχίζει η πρόοδος.
Όσο για σήμερα, μη στενοχωριέστε. Μπορεί να μην τα καταφέρατε πολύ καλά αυτή τη φορά, αλλά θα έχετε και άλλες τέτοιες ευκαιρίες να δείξετε τα ταλέντα και τις ικανότητές σας!

Το κουδούνι που χτύπησε, δεν άφησε περιθώριο για περισσότερα. Αλλά και δεν χρειαζόταν.

Μπορεί εκείνη τη μέρα το Α1 να μην κέρδισε το βραβείο,
αλλά έμαθε κάτι σημαντικό: ότι η αποτυχία δεν είναι ένα τέλος.
Και ότι το «μηδέν» μπορεί να είναι η αρχή μιάς… εκτόξευσης!

Φιλοθέη

Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Ιούλιος 2026