«Κάθε άνθρωπος με το ελάττωμά του»
ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Σαν έφτασε νεοδιόριστη νηπιαγωγός στο ακριτικό αιγαιοπελαγίτικο νησί, την υποδέχτηκε η νοικοκυρά του σπιτιού που θα έμενε, με γνήσια νησιώτικη φιλοξενία. Της έφερε κεράσματα πολλά για καλωσόρισμα, αλλά ευγενικά η νεοφερμένη νοικάρισσα αρνιότανε να πάρει.
Η ερώτηση ήρθε άμεση:
–Νηστεύεις;
Στη θετική απάντησή της, σχολίασε με απλότητα:
–Ε, τι να κάνουμε; Κάθε άνθρωπος με το ελάττωμά του.
Ύστερα βρέθηκε η Μαρία με 30 παιδιά-νήπια στην τάξη κι άρχισαν να φαίνονται και ν’ ακούγονται άλλα για τη δασκάλα με το «ελάττωμα».
Πως διηγόταν με απαλή φωνή ιστορίες, σαν να τις έλεγε σε κάθε παιδί προσωπικά. Τους έλεγε ιστορίες ωραίες για την Παναγία και για τον Χριστό, τους μιλούσε για τους Αγίους, σαν να τους γνώριζε προσωπικά, τους μάθαινε να τους αγαπούν, να τους μιλούνε.
Γρήγορα η ίδια έμαθε το όνομα κάθε παιδιού και τη μικρή του ιστορία, έμαθε και για τους γονείς που τα μεγάλωναν. Ήταν παιδιά ευτυχισμένα, ήταν κι άλλα μόνα τους και πονεμένα.
Ο Κωστής μεγάλωνε κοντά σε μια γιαγιά, που δεν ήταν η γιαγιά του. Πατέρας δεν υπήρχε. Η μάνα του άφησε τον Κωστή μόνο του και δούλευε στην Αθήνα. Πως να παρηγορήσει τον Κωστή; Σαν ήρθαν οι γιορτές, έβαλε στα χεράκια του Κωστή ένα ζευγάρι παπουτσάκια κι ένα παιχνίδι. Χάρηκε ο Κωστής. Ήταν για τη δασκάλα του ξεχωριστός, το ‘νιωθε η στερημένη από στοργή καρδούλα του.
Μια μέρα, στο λίγο που έλειψε η δασκάλα τους, ακούστηκε θόρυβος στην τάξη. Μπήκε ανήσυχη και είδε πεσμένο κάτω, σπασμένο κομμάτια το μεγάλο βάζο με λουλούδια που είχανε στην τάξη. Τα κοίταξε και ρώτησε ποιος το ‘κανε. Σχεδόν χωρίς να περιμένει απάντηση. Και τότε σήκωσε το χεράκι του ο Δημητράκης, ο γιός του Λιμενάρχη:
–Εγώ, κυρία.
Τίποτε άλλο, καμιά δικαιολογία, υπεύθυνα, σεμνά, σαν μεγάλος, όπως φερότανε ο Δημητράκης, που δίδαξε εκείνη τη στιγμή την τάξη. Αλλά τη δίδαξε και η νεαρή νηπιαγωγός, που αντί για μάλωμα και συμβουλές παίνεψε την αρχοντική συμπεριφορά του Δημητράκη.
Ήταν και η Χριστινούλα, που μάλωναν οι γονείς της. Ένα βράδυ από το κρεβατάκι της άρχισε να λέει φωναχτά το «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία…*», που δοκίμασε να τους μάθει η δασκάλα τους να λένε όταν φοβούνται, πριν να κοιμηθούν. Πως το ‘μαθαν τόσο μικρά παιδιά! Άκουσαν οι γονείς την πονεμένη προσευχούλα του παιδιού και ηρέμησαν, πήγαν κοντά του μαζί να το παρηγορήσουν.
Δεν έμεινε πολύ χρόνο στο νησί η Μαρία, αλλά έμαθε πολλά, εκείνη την πρώτη χρονιά που δούλεψε. Και άφησε πίσω της το αποτύπωμα της αγάπης της. Έγινε φίλη της στενή και η σπιτονοικοκυρά της.
Όταν πήγε να την κατευοδώσει ο Λιμενάρχης, ο πατέρας του Δημητράκη, άφησε στα χέρια της ένα ωραίο ψάρι, ένα ροφό μεγάλο, να πάρει μαζί της, για όσα αυτή η πρωτοδιόριστη νηπιαγωγός άφησε στο παιδί του.
Συνάδελφος
*Τροπάριο του Αποδείπνου
Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Σεπτέμβριος 2026
